صنعت دامداری در تیلک
صنعت دامداری در تیلک
صنعت دامداری مهمترین حرفه مردمان قدیم این دیار بوده است. اکثر خانواده ها دارای گله های بزرگ گوسفند بودند . و برای در امان نگه داشتن گله های خود از سرما به یشلاق و مناطق گرمتر که همان مناطق ساحلی بود در زمستانها کوچ میکردند. تیلک بعلت داشتن مراتع فراوان از قدیم مشهور بوده است. بطوریکه از تپه در شرق گرفته تا در غرب و تا جورو در شمال گسترده ای از مراتع که قابلیت پذیرش هزاران هزار راس دام را در خود دارد.
به جرات میتوان گفت مردم تیلک در ایام قدیم تمام امورات خود را از راه دامداری تامین میکردند. کشاورزی آنچنان رونقی نداشت گر چه کم و بیش بعضی از مردم کشاورزی هم میکردند.
اواسط بهار و اوایل پائیز که می شد صدای همهمه کوچ و بار با زنگ گوسفندان پیشقراولی که زنگ (تال) به گردنشان آویزان بود همه جا شنیده میشد. با آب شدن برف مراتع خانواده های دامداران اولین ساکنان تیلک بودند که جهت تهیه مایحتاج چوپانان همراه آنان کوچ میکردند. تمام و سایل را بر پشت اسب و الاغ در کوله بارهای بزرگ که مخصوص این کوچ بوده می نهادند.و راه پر پیچ وخم وناهموار کوهستان را در پیش میگرفتند. در این سفر که بیش یک هفته به طول می کشید زنان نقش اساسی داشتند. تهیه خوراک و پخت و پز و رسیدگی به کودکانی که در این سفر طولانی بر کول خود داشتند همه از وظایف زنان کوچ بوده است.این زنان پا به پای مردان غیور خود رنج این سفر طولانی را بجان می خریدند و در همچون کوه پشت مردان خود بودند.
از قدیم و بر اساس تقسیم بندیهای انجام شده مراتع بین اهالی دارای دام تقسیم شده بود. و دامداران به محض رسیدن به تیلک در مرتع خود استقرار میافتند. که در اصطلاح محلی به آنان "خیل" و یا "خٍل"میگویند. هر خل متشکل از کومه که محل استقرار وسایل چوپانان است و آغل یا "کرس " که هر دو معمولا با شاخ منعطف درختان جنگلی بافته و درست میشدند. گوسفندان چند قوم و طائفه با هم گوسفندانشان را در هنگام کوچ و یا در خل مخلوط میکردند تا بهتر از آنان محافظت و نگهداری کنند.
